Luna habitabilis Gray, Thomas, 1716-1771 Alexander Huber Editor Göttingen State and University Library, University of Göttingen
Historic Building Papendiek 14 D-37073 Göttingen Germany
Thomas Gray Archive
Taylor Institution Library St Giles' Oxford OX1 3NA UK info@thomasgray.org https://www.thomasgray.org/
Oxford This work is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License. Musae Etonenses (London, 1755)

This e-text is part of the Primary Texts section of the Thomas Gray Archive.

XML created for the Thomas Gray Archive.

Spelling has been modernized throughout, except in case of conscious archaisms. Contractions, italics and initial capitalization have been largely eliminated, except where of real import. Obvious errors have been silently corrected, punctuation has been supplied. The editor would like to express his gratitude to the library staff of the Göttingen State and University Library (SUB Göttingen) for their invaluable assistance.

Library of Congress Name Authority File (LCNAF) text-indent: 1em; margin-bottom: 1em; text-align: center; text-align: right; text-align: left; display: inline font-style: italic;
Luna habitabilis Dum Nox rorantes non incomitata per auras Urget equos, tacitoque inducit sidera lapsu; Ultima, sed nulli soror inficianda sororum, Huc mihi, Musa: tibi patet alti janua coeli, Astra vides, nec te numeri, nec nomina fallunt. Huc mihi, Diva veni: dulce est per aperta serena Vere frui liquido, campoque errare silenti; Vere frui dulce est; modo tu dignata petentem Sis comes, et mecum gelida spatiere sub umbra. Scilicet hos orbes, coeli haec decora alta putandum est, Noctis opes, nobis tantum lucere; virumque Ostentari oculis, nostrae laquearia terrae, Ingentes scenas, vastique aulaea theatri? Oh! quis me pennis aethrae super ardua sistet Mirantem, propiusque dabit convexa tueri; Teque adeo, unde fluens reficit lux mollior arva, Pallidiorque dies, tristes solata tenebras? Sic ego, subridens Dea sic ingressa vicissim: Non pennis opus hic, supera ut simul illa petamus: Disce Puer potius coelo deducere Lunam; Neu crede ad magicas te invitum accingier artes, Thessalicosve modos: ipsam descendere Phoeben Conspicies novus Endymion; seque offeret ultro Visa tibi ante oculos, et nota major imago. Quin tete admoveas (tumuli super aggere spectas, Compositum) tubulo; simul imum invade canalem Sic intenta acie, coeli simul alta patescent Atria; jamque, ausus Lunaria visere regna, Ingrediere solo, et caput inter nubila condes. Ecce autem! vitri se in vertice sistere Phoeben Cernis, et Oceanum, et crebris Freta consita terris; Panditur ille atram faciem caligine condens Sublustri, refugitque oculos, fallitque tuentem; Integram Solis lucem quippe haurit aperto Fluctu avidus radiorum, et longos imbibit ignes: Verum his, quae, maculis variata nitentibus, auro Caerula discernunt, celso sese insula dorso Plurima protrudit, praetentaque littora saxis; Liberior datur his quoniam natura, minusque Lumen depascunt liquidum; sed tela diei Detorquent, retroque docent se vertere flammas. Hinc longos videas tractus, terrasque jacentes Ordine candenti, et claros se attollere montes; Montes queis Rhodope assurgat, quibus Ossa nivali Vertice: tum scopulis infra pendentibus antra Nigrescunt clivorum umbra, nemorumque tenebris. Non rores illi, aut desunt sua nubila mundo; Non frigus gelidum, atque herbis gratissimus imber: His quoque nota ardet picto Thaumantias arcu, Os roseum Aurorae, propriique crepuscula coeli. Et dubitas tantum certis cultoribus orbem Destitui? exercent agros, sua moenia condunt Hi quoque, vel Martem invadunt, curantque triumphos Victores: sunt hic etiam sua praemia laudi; His metus, atque amor, et mentem mortalia tangunt. Quin, uti nos oculis jam nunc juvat ire per arva, Lucentesque plagas Lunae, pontumque profundum: Idem illos etiam ardor agit, cum se aureus effert Sub sudum globus, et Terrarum ingentior orbis; Scilicet omne aequor tum lustrant, scilicet omnem Tellurem, gentesque polo sub utroque jacentes: Et quidam aestivi indefessus ad aetheris ignes Pervigilat, noctem exercens, coelumque fatigat; Jam Galli apparent, jam se Germania late Tollit, et albescens pater Apenninus ad auras: Jam tandem in Borean, en! parvulus Anglia naevus (Quanquam aliis longe fulgentior) extulit oras: Formosum extemplo lumen, maculamque nitentem Invisunt crebri Proceres, serumque tuendo Haerent, certatimque suo cognomine signant: Forsitan et Lunae longinquus in orbe Tyrannus Se dominum vocat, et nostra se jactat in aula. Terras possim alias propiori Sole calentes Narrare; atque alias, jubaris queis parcior usus, Lunarum chorus, et tenuis penuria Phoebi: Ni, meditans eadem haec audaci evolvere cantu, Jam pulset citharam Soror, et praeludia tentet. Non tamen has proprias laudes, nec facta silebo Jampridem in fatis, patriaeque oracula famae. Tempus erit, sursum totos contendere coetus Quo cernes longo excursu, primosque colonos Migrare in lunam, et notos mutare Penates: Dum stupet obtutu tacito vetus incola, longeque Insolitas explorat aves, classemque volantem. Ut quondam ignotum marmor, camposque natantes Tranavit Zephyros visens, nova regna, Columbus; Litora mirantur circum, mirantur et undae Inclusas acies ferro, turmasque biformes, Monstraque foeta armis, et non imitabile fulmen. Foedera mox icta, et gemini commercia mundi, Agminaque assueto glomerata sub aethere cerno. Anglia, quae pelagi jamdudum torquet habenas, Exercetque frequens ventos, atque imperat undae; Aeris attollet fasces, veteresque triumphos Huc etiam feret, et victis dominabitur auris.